Een opmerkelijke uitspraak. De Raad van State verplicht de gemeenteraad een gebrek in een bestemmingsplan te herstellen. Het bestemmingsplan werd daarna – nu met juiste inhoud – gewijzigd vastgesteld. Maar tegen dat herstelbesluit stelde de raad en de (rechtspersoon) de gemeente beroep in. Maar kan de raad beroep instellen tegen zijn eigen besluit? 

De Raad van State gaat voortaan anders om met het bepalen of een partij spoedeisend belang heeft bij een verzoek tot schorsing van een bestemmingsplan. Waar voorheen volstaan kon worden met de stelling dat het voornemen bestaat om te gaan bouwen of een vergunningaanvraag in te dienen voor bouwen, is dat nu niet meer voldoende.

In Rotterdam geldt voor kamerbewoning een vergunningplicht vanaf drie kamerbewoners. Recent heeft de gemeenteraad besloten deze vergunningplicht aan te passen. Waar het college voorstelde de grens voor de vergunningplicht naar vier kamerbewoners te verhogen, heeft de gemeenteraad uiteindelijk anders besloten.

In een uitspraak 23 augustus jl. wijst de Raad van State wederom op het stappenplan voor de beoordeling van een beroep op het vertrouwensbeginsel. Iemand die zich daarop beroept moet "aannemelijk maken dat van de kant van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit hij/zij in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of het bestuursorgaan een bepaalde bevoegdheid zou uitoefenen en zo ja hoe". In dit geval was door een toezegging van een wethouder gerechtvaardigd vertrouwen gewekt. Vervolgens is de vraag of aan dat gerechtvaardigd vertrouwen moet worden voldaan.

In de Rotterdamse huisvestingsverordening is bepaald dat tot 1 september 2022 voor nieuwe gevallen van kamerbewoning voor drie (of meer) bewoners geen vergunningen worden verleend. Vanaf 1 september is dat dus weer mogelijk, maar de voorwaarden om voor een vergunning in aanmerking te komen zijn streng.

Ruim een jaar nadat het zogeheten ‘Varkens in Nood’-arrest ertoe leidde dat het indienen van zienswijzen niet nodig was om toegang te krijgen tot de beroepsprocedure over een omgevingsrechtelijk besluit, worden nu de eerste contouren zichtbaar van de manier waarop de regering gevolg geeft aan dat arrest. Een voorstel tot wijziging van de Awb is inmiddels voor consultatie gepubliceerd.

In de huisvestingsverordening van de gemeente Rotterdam is sinds enige jaren een vergunningplicht opgenomen voor kamerbewoning. Nadat de Raad van State eerder al had geoordeeld dat het betreffende deel van de huisvestingsverordening 2017 buiten toepassing moest worden gelaten, heeft de rechtbank Rotterdam dat nu ook bepaald voor de huisvestigingsverordening 2019. Wat zijn hiervan de gevolgen, onder andere ook voor de nu geldende huisvestingsverordening 2021?

Vanaf 1 januari 2022 geldt in grote delen van Rotterdam een zelfbewoningsplicht. Deze regeling, vastgelegd in de huisvestingsverordening, heeft tot doel om in de betreffende wijken “opkoopbescherming” te bieden. Voor de verhuur van bepaalde woningen is een vergunning nodig, die maar in een beperkt aantal gevallen kan worden verkregen. In dit artikel wordt verder ingegaan op deze nieuwe regels.

Per 1 juli 2021 is de huisvestingsverordening van de gemeente Rotterdam gewijzigd. In deze verordening zijn belangrijke wijzigingen doorgevoerd in de vergunningplicht voor kamerbewoning. Zo geldt de vergunningplicht voortaan al vanaf drie verhuurde kamers.

Als niet tijdig wordt voldaan een last onder dwangsom, verbeurt de overtreder de dwangsom. De bevoegdheid tot invordering van die dwangsom door het bestuursorgaan verjaart na een jaar. Wordt de dwangsom na de verjaring van de invorderingsbevoegdheid alsnog betaald, dan is die betaling onverschuldigd, zo heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in een uitspraak van 10 februari 2021 geoordeeld.

Onder het mom van ‘dubbel genaaid houdt beter’ is bevoegd gezag steeds vaker geneigd om een last onder dwangsom of bestuursdwang meerdere malen aan verschillende (rechts)personen op te leggen. Dat leidt ook tot veel beroepszaken.

Deze column van Stijn Boot verscheen in het tijdschrift Afval! van november 2019.

Deze column van Stijn Boot verscheen in het tijdschrift Afval! van mei 2018.

Een gemeente kan de kosten van toepassing van bestuursdwang niet verhalen op andere (rechts)personen dan de in de last onder bestuursdwang expliciet genoemde overtreder(s). Wanneer een bedrijf failliet gaat, kan de enig aandeelhouder dus niet zomaar privé verantwoordelijkheid gehouden worden.

De rechtbank en het gerechtshof oordeelden dat de bouwlegesverordening van de gemeente Rotterdam onverbindend was, maar de Hoge Raad laat in het arrest van 30 juni 2017 die verordening in stand. Zodoende blijft de heffing van bouwleges op basis van het ‘zaagtandtariefstelsel’ (toch) mogelijk.

Het (stuiten van) de verjaringstermijn voor het invorderen van dwangsommen levert in de praktijk vaak problemen op. In de uitspraak van 10 mei 2017 van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam de verweerder met een wel heel bijzondere redenering waarom die bevoegdheid niet verjaard zou zijn. 

Op 28 december 2016 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State drie uitspraken gedaan waarbij de vraag aan de orde was of concurrenten om handhaving van de Drank- en horecawet kunnen verzoeken.

In een evenementenvergunning voor een kermis moet een concrete geluidsnorm worden opgenomen, zo heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 13 juli 2016 geoordeeld.

In de uitspraak van 1 juni 2016 buigt de Afdeling bestuursrechtspraak zich wederom over de concurrent als belanghebbende, maar dan bij een exploitatievergunning voor een speelautomatenhal.

Eén van de doelstellingen van het bestuursrecht is het bieden van rechtsbescherming tegen de overheid. Toch is mijn gevoel dat rechters die doelstelling, zeker bij handhavingszaken, niet altijd leidend achten. Lees de column van Stijn Boot in het Vakblad Afval! van februari 2021.

Als de bestuursrechter een vergunning (onherroepelijk) vernietigd, dan kan de aanvrager van die vergunning op grond van onrechtmatige daad in beginsel aanspraak maken op vergoeding van de schade die hij daardoor lijdt. Voorwaarde is dat het bestuursorgaan ook een begunstigend besluit zou hebben genomen indien het wel overeenkomstig de wet zou hebben beslist. Die voorwaarde levert nogal eens discussie op.