Auteur: Ronald van Nooijen  | Categorie: Omgevingsplan  | Datum: 27-01-2017

In een eerdere bijdrage in dit blog hebben we al vastgesteld dat het van belang is dat de raad ook de weigering om een bestemmingsplan vast te stellen goed motiveert. Dat is echter niet altijd het geval. In de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van 18 januari 2017 (zaaknummer 201603233/1) ging het om een voorstel van het college om een bestemmingsplan vast te stellen. De raad nam dit voorstel niet aan: een meerderheid van de raad stemde tegen. Een afzonderlijke motivering ontbrak. De Afdeling oordeelt dat de motivering ook pas in de beroepsfase kenbaar mag worden gemaakt.

Besluit om bestemmingsplan niet vast te stellen

Om de bouw van drie nieuwe woningen mogelijk te maken, is een ontwerpbestemmingsplan in procedure gebracht. De raad besluit echter het bestemmingsplan niet te vast te stellen. In de bekendmaking van het raadsbesluit wordt geen enkele motivering daarvan gegeven. De initiatiefnemers van de woningbouw stellen beroep in bij de Afdeling.

Ontbreken van motivering wordt gepasseerd

De Afdeling constateert dat de bekendmaking van het raadsbesluit, vanwege het ontbreken van een motivering, in strijd is met artikel 3:47, eerste lid, van de Awb. In het verweerschrift heeft de raad echter alsnog uiteengezet waarom dit bestemmingsplan niet is vastgesteld. De Afdeling passeert vervolgens het gebrek met toepassing van artikel 6:22 Awb, nu de motivering om het bestemmingsplan niet vast te stellen alsnog kenbaar is gemaakt.

Suggesties voor het geven van een motivering

In de eerder besproken uitspraak werd geconcludeerd dat het raadsbesluit tot weigering om het bestemmingsplan vast te stellen zelf niet deugdelijk was gemotiveerd, zodat de Afdeling het besluit vernietigde. Wij gaven toen aan dat het vanuit een praktisch oogpunt best lastig kan zijn de beraadslagingen tijdens de raadsvergadering goed om te vormen tot een deugdelijke motivering als vereist in artikel 3:46 Awb. Wij deden daartoe enkele suggesties:

“Een idee zou kunnen zijn dat wanneer tijdens de behandeling in de raad blijkt dat de raad het voorstel van het college tot vaststelling van een bestemmingsplan niet wil volgen, het college zijn voorstel intrekt c.q. wijzigt en een nieuw raadsvoorstel met de argumenten tot weigering in stemming laat brengen. Op die manier kan de raad een besluit nemen dat adequaat gemotiveerd is. Een andere oplossing zou kunnen zijn dat de raad, indien men tijdens de behandeling van het voorstel neigt naar een weigering, het besluit daarover aanhoudt tot de volgende vergadering. In de tussentijd kan dan een deugdelijke motivering worden opgesteld die tevens recht doet aan hetgeen tijdens de behandeling aan de orde is gekomen en vervolgens worden toegevoegd aan het te nemen besluit.”

In de uitspraak van 18 januari 2017 accepteert de Afdeling ook dat een negatief raadsbesluit bekend wordt gemaakt zonder vermelding van een motivering. Als het vervolgens komt tot een beroepsprocedure, dan kan dit gebrek met toepassing van artikel 6:22 Awb worden gepasseerd. Mits uiteraard de in die beroepsprocedure alsnog gegeven motivering deugdelijk is. Overigens zal er dan doorgaans wel een proceskostenveroordeling worden uitgesproken ten gunste van de appellant(en).

Klik hier voor de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

Ronald van Nooijen, BHW advocaten te Rotterdam
T 010-2179330 
E  vannooijen@bhwadvocaten.nl